Wat is een correcte benaming van veel gevoelens ervaren? Wat mag ik voelen, wat hoor ik te voelen? In de maatschappij wordt hier snel een label op geplakt. Je krijgt een benaming die je doet twijfelen en vergelijken. Pas als je een label hebt, mag je voelen wat je voelt en kan je dit verantwoorden.

Als kind kan het lastig zijn om veel gevoelens te ervaren. Explosies van emoties kunnen je overvallen waardoor je leert om ze weg te steken. Zo leer je net om van jezelf weg te blijven, andermans gevoelens over te nemen en je hiermee te identificeren als je ouder wordt.

Soms kan je de reden van je gevoelens niet met je hoofd onder woorden brengen. Het hoofd wil graag dat er een bewijs is voor de gevoelens die we ervaren, zoals de labels die er vaak aan gekoppeld worden. Maar net dat is iets wat niet altijd tastbaar gemaakt kan worden. Gevoelens en emoties bewegen soms sneller door je lichaam, dan je hoofd kan redeneren. De ziel beslist wat er door je beweegt en weet al lang wat hier voor nodig is. Dit wordt vaak als “zweverig” bestempeld omdat we in onze maatschappij hier nog geen term voor hebben. Ik noem het in mijn taal “je proces”.

Zo heeft iedereen zijn proces en zijn persoonlijke gevoelens. Ik vind het belangrijk om naar de persoon in zijn totaliteit te kijken en geen groeperingen te maken in het voelen. Wat jij voelt mag er zijn en daar heb je recht op. Niemand kan dit voor jou beslissen.

Voelen creëert een opening naar je hoger bewustzijn, een diepere laag waar je verbinding mee kunt maken. Het is een connectie die je van nature hebt meegekregen en die je als kracht kan inzetten om jezelf beter te leren kennen.

Door het toelaten van je kracht graaf je naar je kern, waar zelfliefde de schat is. Er zit m.a.w. zoveel kracht in voelen.

Welke kracht zit er in jou? Wat mag er gezien worden?